Storythai

ขอบคุณซองมินมากๆๆๆ ที่พูดคำว่า "ขอบคุณครับ" ให้พี่จุ๊

จริงๆไม่ต้องก็ได้... แค่ซองมินยิ้มให้อ่ะ พี่จุ๊ก็ไม่ได้ต้องการอะไรแล้ว...

ขอบคุณมากๆ ขอบคุณนะ ❤ เค้ารักฟักทองน้อยของเค้าที่สุดเลย

------------------------------------------------------

; 2008.05.27

; งานแถลงข่าว.. คอนเสิร์ต "Super Junior Super Show" ณ พาร์คพารากอน

; เดินทางถึงเมืองไทย TG659 13.05 pm. ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ

9.00 am.

ตื่นมาด้วยความรู้สึกงงๆ แล้วก็งงว่าตัวเองจะตั้งนาฬิกาปลุกทำไมแต่เช้า ขยับตัวกะนอนต่อเต็มที่ ขยี้ตาแล้วเห็นสีเล็บตัวเอง "ชมพู" เริ่มนึกได้ว่า.... วันนี้ซองมินจะมา.......... "ลืมสนิท" ลืมไปเลยจริงๆ แล้วถ้านอนต่อ..จะเกิดอะไรขึ้น เหอๆๆๆๆ ไม่อยากจะคิด

นัดกับมินท์ไว้ที่สยามสิบเอ็ดโมงครึ่ง กว่าเราจะไปถึงเที่ยงประมาณนั้น ฮ่าๆๆๆๆ ก็ไปรวมกับเจง อีกพักนึกไหมก็ตามมา แล้วก็ไปแวะรับโบว์ตรงบ่อนไก่ก่อนขึ้นทางด่วนไปสุวรรณภูมิ

ไปถึงก็แบบว่านะ วนหากันเมามัน มันก็เป็นตามสเตปอ่ะ เราหา เค้าหนี ฮ่าๆๆๆ ไม่เคยคิดว่าจะได้เจออยู่แล้ว แต่คือแม่งไม่เจอจริงๆไง หากันงมกันไป ปรากฏแช็คข่าวกันไปมา น้องออกไปละ ขอบคุณ.... ก็ตามไปดุสิต ไปถึงน้องก็เข้าไปละ... ขอบคุณอีกรอบ... แต่ไม่เคยซีเรียสนะ พี่จุ๊ไม่เคยหวังอะไร....

เอาจริงๆ... คิดไว้ตั้งแต่ตัดสินใจจะไปตามแล้วอ่ะว่า "ไม่เจอ" หน้าก็คงไม่ได้เห็นแน่ๆ

อยู่ในดุสิต ก็จะกัดกับพวกซีเคียวโรงแรมตาย เป็นห่านไรกันมากป่ะ หยาบคายกะกูมาก กูเป็นแขกแท้ๆ เลยด่าแม่งหน้าหงายไปที สันดาน... เกลียดมัน

ก็นั่งกินเบเกอรี่แบบงงๆ นั่งเม้าท์กัน ระลึกความหลัง เพราะแม่งว่างได้อีก ไม่มีไรจะทำ แล้วพอพวกการ์ดเริ่มขยับตัว เราก็เริ่มขยับ ได้ข่าวว่าข้างนอกกรี๊ด (ชินดง กับฮยอคออกมาตรงระเบียง) เราเลยแบบแม่ง กูออกไปข้างนอกดีกว่า... แล้วแบบ น้องก็ยังไม่ออก สุดท้ายเราก็กลับเข้าไปใหม่ แต่ไปตรงล๊อบบี้แทน ไปนั่งเนียนอยู่คนเดียว พอการ์ดขยับตัว ก็โทรบอกพวกโบว์ แล้วแบบ เราก็เดินไปยืนใกล้ๆทางที่น้องเดินผ่าน.... มองไปเจอซองมินคนแรกเลย ใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวแขนสั้น กั๊กดำ ผูกโบว์สีดำ ทำผมเปิดหน้าเหม่ง น่ารักโครต.............. รู้สึกอยากลงไปตาย ซองมินเดินมา.. พี่จุ๊เรียก "ซองมินนี่...." เบาๆ น้องหันมายิ้มให้ระยะนี้... ก็มีการวิญญาณหลุดเกิดขึ้น..... โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

หลังจากนั้น ก็มีการประมวณภาพที่เหลือคร่าวๆ เพราะสติหลุด คืออีทึกเสื้อขาวกั๊กดำ ฮีชอลเสื้อขาวผูกผม ฮยอคชุดดำ ชินดงดำ เยซอง...หายไปไหน?? ฮยอคน่ารักมากอ่ะ มากับชินดงหันมายิ้มแล้วโบกมือให้อีก สติที่เหลือน้อยอยู่แล้ว ยิ่งแทบไม่เหลือเลยทีนี้.... วิ่งออกไปขึ้นรถ พูดไม่ได้... ขอเวลายิ้ม.. เหอ เหอ เหอ เหออออ.........

ไปถึงสยามเซนฯ ก็ยังยิ้มอยู่....... แล้ววิ่งๆๆๆๆ ด้วยส้นเข็มขึ้นที่จอดรถหกชั้น.... อืมมม....ไปได้ครึ่งทาง ถอดรองเท้าวิ่ง ไม่ไหวละห่าน เหอๆๆๆ ไม่ได้วิ่งไม่ไหวนะ แต่กูกลัวตกบันได... พอถึงชั้นหก กำลังจะวิ่งไปสยามดิส... ไอเจงนำไปละ แต่เราเห็นกล้องแม่งเดินอยู่ตรงปล่อง เราแบบ อีเจงกลับมา!!! น้องมาแล้ว!! เจงกลับมา พวกซูจูเดินเข้าปล่องมาพอดี กูกรี๊ด...(นานๆทีกูจะสติหลุดถึงขึ้นกรี๊ด ไม่เข้าใจวินาทีนั้นว่าตัวเองเป็นอะไร) แล้วพวกซูจูก็เลยหันมามอง มีโบกมือๆ... ยิ่งกรี๊ดเลยกู....... ชั้นเป็นอะไรไปเนี่ย? เหอๆๆๆ

ก็วิ่งๆๆๆ วิ่งเอาโล่ ด้วยส้นเข็มของชั้น.... สุดท้าย ก็ ไปหาที่ยืน หามุมไว้ดูตอนเค้าเดินผ่าน เพราะถ้าไปที่พาร์คก็ไม่มีที่ให้เราแล้วล่ะ คนดีไม่มีที่อยู่ ฮ่าๆๆๆๆๆ (ประสาทแดก) ก็ยืนๆอยู่ นุ้ยโทรมาบอกว่าให้ไปช่วยแต่งหน้าให้หน่อย เราก็แบบทำตัวไม่ถูก อยากไปแต่งให้ อยากดูซองมิน ตอนแรกตัดใจละ ไปแต่งหน้าให้นุ้ย แล้วพอมีเสียงกรี๊ด ประหนึ่งว่าเค้าใกล้ออกมาแล้ว มันทำให้เรากลับมาสับสนในตัวเองต่อ กลัวน้องโกรธด้วยอ่ะ.... สับสนไปหมดชีวิต สุดท้ายมินท์ก็ช่วยโทรไปบอกชลให้ไปช่วยดูนุ้ย แล้วก็โทรหานุ้ย นุ้ยบอกไม่เป็นไรแล้ว นุ้ยแต่งเองแล้ว เมื่อกี้นุ้ยรีบเพราะไม่มีเวลาแล้ว นุ้ยขอโทษ ไม่เป็นไรจริงๆ (คือน้องโอเคจริงๆ ไม่ได้โกรธ) แต่เราเองแหละ แบบรู้สึกเฟลตัวเอง เหมือน ณ เวลานั้น ทำตัวเลือกดูดารามากกว่าเลือกคนในชีวิตจริงไง เลยแบบ เฟลตัวเอง นั่งร้องให้ กูบ้าไปแล้ว เหอๆ... มิ้นท์ดีมากนะ มิ้นท์เข้าใจ... ว่า วินาทีนั้น เราทำอะไรไม่ถูกเลย..... แล้วก็มีอาการหน้ามืดเป็นพักๆ.. เหอๆ หัวใจไม่ดีอีกละ

ซักพักกกก ก็เริ่มหายอาการประสาท... แล้วพอซูจูเดินผ่าน ตากล้องแม่งบังซองมินตลอด กูจะแช่งมัน เหอๆๆๆ แต่ฮยอคหันมาโบกมือให้ทางนี้ ก็ตายกันไปทั้งแถบ.... แล้วก็ไปวิ่งๆชุลมุนกับชาวบ้าน ขำๆ งงๆ ผ่านไป ฮ่าๆๆๆ ไม่รู้อะไร

แล้วก็กลับไปตำแหน่งเดิม แต่ลงไปนั่งชั้นหนึ่ง(กลางสยามเซน) ที่มีทีวีจอใหญ่ ไปนั่งดูถ่ายทอดสด ดีกว่ากูไปพาร์คพารากอนแน่ๆ คิดถูกจริงๆ ได้ดูเต็มตามากกกกก ซองมินแม่งน่ารักเกินไปวะ ไม่ไหวแล้วววว แม่งอ้วนโครตๆๆๆๆๆ ฮ่าๆๆๆ แต่น่ารักมากอ่ะ T^T อยากจะร้องให้ อ้วนกว่านี้คงแตกอ่ะ แม่งตัวตึงไปหมด.... แล้วก็พอนั่งลง ก็มีการจับอีทึก 'แม่ๆ นั่งลงจิ' ฮ่าๆๆๆๆ อีทึกหันมาแบบ กูรู้แล้ว...กำลังจะนั่ง ฮ่าๆๆๆ แถลงข่าวก็เป็นไป ไม่ค่อยรู้เรื่อง มัวแต่มองหน้าน้อง ไม่ค่อยได้ฟัง ซองมินน่ารักเกิน... แล้วฮีชอลมีเต้นโนโดน ตอนที่ยืนขึ้น ฮ่าๆๆ แม่งบ้า โครตรั่ว มีฉากของลัทธิใหม่ "ทึกชอล" กูกรี๊ดดดด สติแตก กับมิ้นท์สองคน เกือบตาย โฮกกกก น่ารักมากอ่ะ ว๊ากกกก แว๊กกกกกกก จะเอาคู่นี้ 5555+ ทึกชอล ทึกชอล ทึกชอล...

จบแถลงข่าวก็ไปซื้อไอติมกิน แล้วพอขึ้นมาตรงพาร์คพารากอน อ่าวชิบหาย บีแอลล์เต้นอยู่ แมรี่ยูว.... กรี๊ดดดด วิ่งไปกรี๊ดกับมินท์ หน้าม้ามากๆๆ แต่ตื่นเต้นแทนจริงๆ แบบว่า เวทีเดียวกันเลย เหอๆๆๆๆ (โชคร้าย เสียใจ มัวแต่ไปซื้อไอติม เลยไม่ได้ดูโฮลี่เต้น) พอดูจบมีแพนด้า.... ขอไม่พูดถึง ฮ่าๆๆๆ เรากับมินท์เดินจะเข้าไปในพารากอน เหยียบถูกอะไรไม่รู้ เลยก้มดู แม่เจ้า....โทรศัพท์ใครวะ สภาพเยินๆ กำลังจะเอาไปให้รปภ. เด็กคนนึงหันมาบอกว่า ของหนูเองค่ะๆ เออ...เอาไปเถอะ ถ้ามันยังใช้ได้อยู่นะ... แล้วทีนี้เลยกวาดตามองรอบๆตัว..... เหี้ย.. น่ากลัวมาก เหมือนสภาพหลังผ่านสงคราม มีเศษซากอะไรเยอะมาก มีรองเท้าเยอะมากกกก มันจะไม่น่ากลัวเลย ถ้ารองเท้ามันยังเป็นรองเท้า แต่นี่แบบ มันคือสิ่งที่เคยเรียกได้ว่าเป็นรองเท้า.. มันกระจุยกระจาย จนเราไม่อยากคิดว่า ถ้านั้นไม่ใช่รองเท้า แต่เป็นสิ่งมีชีวิต... ตอนนี้ก็คงไม่เหลือชีวิต แล้วคงไม่สามรถพิสูจน์ศพได้ว่าเป็นตัวอะไร.... น่ากลัวเหี้ยๆๆๆๆ ขนลุก....

แล้วก็ไปยืนตรงลิฟท์แก้ว ไปรอบีแอลล์ เจอนุ้ยนี่แบบ อีพี่จุ๊จะร้องให้อีกละ เฟลตัวเอง นุ้ยแบบ บ้าร้องทำไม นุ้ยไม่ได้เป็นคนแบบนั้นน้า... คือพี่จุ๊รู้ แต่พี่จุ๊รู้สึกไม่ดีกับตัวเอง เป็นอาการประสาทส่วนตัว แหง่บๆ........ เหอๆ ผ่านไป ก็แบบเย็นย่ำมากละ.... มืดแล้ว ต้องรอซูจูมีตจบ ถึงไปตามต่อได้ ก็รอจนมีตเสร็จ วิ่งไปขึ้นรถ ตอนนั้นแบบ ขาไม่ไหวสุดๆละ ต้องเปลี่ยนรองเท้าโดยด่วย พอขึ้นรถได้ ก็แบบ เอาไม่มีส้นมาใส่เลย สวรรค์มีจริง ฮ่าๆๆๆๆๆ..... ก็รอดูน้องขึ้นรถ กูว่าแล้ว มองไม่เห็นหรอก แล้วแบบ แม่งนึกว่าจะมาออกทางที่เรายืน มันห่านมาก มันออกทางที่รถเข้า... ได้อีก....ได้อีกกกกก...

ก็ไม่เป็นไร สืบข่าวได้เสมอ จนรู้ว่าไปถึงที่นึงละ แล้วไปสุวรรณภูมิเลยชัวร์ ก็เลยดิ่งไปสุวรรณภูมิ มันเพิ่งจะสองทุ่มครึ่งอ่ะ ก็เริ่มรู้กันละว่าน้องจะไปโนโวเทล ไปทานข้าว เราก็ไปโนโวเทล ไปถึงคือเค้าเข้าไปแล้ว ก็ขับรถผ่านแฟนคลับ การ์ดล้านกว่าคน เหอๆ แม่งเยอะไปไหน ไปจอดหลังโรงแรม แล้วเราอยากสำรวจโรงแรม ไหมอยากเข้าห้องน้ำ ก็เลยไปกัน ไปซื้อเค๊กกันด้วย แล้วก็ยืนคุยกับเบเกอรี่ เราก็บอกไหม เนี่ย ไอคนนั้น มันดูยืนคุมโซนไปป่ะ พี่จุ๊ว่า น้องทานข้าวอยู่ในโซนนี้แน่ๆ พอถามเบเกอรี่ก็คือจริงๆ ทานอยู่ในห้องอาหารจีน เหอๆๆๆๆ เค้าก็เลยบอกว่า จะพาเราไป กรี๊ดดดดด..... แล้วก็มีเจงกับโบว์ไปด้วย ด้วยความบังเอิญ...

ไปถึงในห้องอาหาร ไม่มีคนเลย มีกินอยู่สองโต๊ะ โต๊ะนึงดูเป็นนักท่องเที่ยว โต๊ะนึงดูเป็นทีมงาน เราก็ไปนั่งดื่มชากัน แล้วก็รู้ว่าเค้าทานกันอยู่ในห้องชื่อ ห้องส้ม(orange) มีได้ยินเสียงหัวเราะของพัคจองซู เหอๆๆๆ พนักงานดีมากกกกกก ดีมากกๆๆ มาบอกหมดเลย เค้าทานกันแปดคอร์ส เพิ่งทานได้ไปสามคอร์ส ใช้เวลาทานหนึ่งชั่วโมง ไว้ใกล้ทานเสร็จเค้าจะมาเดินบิลให้เอง  ...เค้าดีมากๆๆๆๆอ่ะ แล้วโต๊ะนักท่องเที่ยวทานเสร็จ ก็เหลือแต่เราสี่คน กับทีมงานซูจู เหอๆๆๆๆๆๆ กดดันชีวิตกูมากๆๆๆๆ หันไปมองตามเสียงเจงบอกว่า "ชินดง" เดินกลับมาจากห้องน้ำ หน้าตาง่วงมาก.... กูภาวนา ซองมินจ๋า ออกมาห้องน้ำบ้างสิ.....   ซักพัก ฮยอคออกมา เดินเข้าไปแป้บเดียว เดินออกมา กดโทรศัพท์ แล้วนั่งคุยอยู่แถวนั้น ซักพัก คุยนานอยู่... คุยกับใคร? เหอๆๆๆๆ น่ารักโครตตตตตตตต พอฮยอคไป ก็มีเยซองออกมาเข้าห้องน้ำ เยซองเข้านานจนกูรู้สึกได้ว่า ขี้... ฮ่าๆๆๆๆ อีทึกก็มาเข้าเหมือนกัน ตอนเดินเข้าไม่มีไร ตอนเดินกลับออกมา หันมาเจอเจงโบกมือ อีทึกเลยโบกกลับ น่ารักแสดดด.... แล้วก็ฮีชอลก็เข้า ฮีชอลออกมา จะเดินมาทางโต๊ะเรา โครตฮา แบบว่า หาห้องน้ำไม่เจอ... แล้วก็หาเจอก่อน แล้วซองมินก็ออกมาติดๆ ซองมินน่ารักมากกกกกกกกก แง่งๆๆๆๆๆๆๆ อยากลงไปดิ้น แบบว่า น้องหาห้องน้ำไม่เจอเหมือนกัน ก๊ากๆๆ น้องด้อมๆมองๆ งงๆ จนมีคนจะบอก น้องแบบ เดินไปดู แล้วทำหน้าแบบว่า ภูมิใจเจอแล้ว ฮ่าๆๆๆ ทำมือชี้ไปพร้อมกับพูดออกมาว่า "อิดซอโย อิดซอโย" อยู่นี่ อยู่นี่..... น่ารักเจี้ย.... แม่ง จะลงไปดิ้น.... กรี๊ดดดด เก็บกูไปที ไม่ไหวแล้ว..... ซองมินออกมาก่อนฮีชอล ไม่อยากเดาว่าทำไมฮีชอลเข้าไปนาน เหอๆ

ทานเสร็จกันแล้วตอนสี่ทุ่ม แต่ก็ยังไม่ออก คือรอเวลาเครื่องขึ้นค่อยออกไป พนักงานดีมาก เราบอก อย่าไล่หนูน้า~ เค้าบอกไม่ไล่ค่ะๆ ^^ น่ารักอ่ะ ขอบคุณมากค่ะ ทุกคนช่วยเหลือหลายอย่าง ไปต่อรองซีเคียวให้เองโดยที่เราไม่ได้ขอ ว่าแบบให้เราสี่คนอยู่เถอะ ขอบคุณมากกกกกกก ^^  แล้วก็มีห้องน้ำรอบสอง.... ชินดง..เปลี่ยนเสื้อละ เป็นเสื้อยืดสีม่วง (เปลี่ยนในห้องส้มนะ ไม่ได้เปลี่ยนที่ห้องน้ำ ฮ่าๆๆๆ) แล้วก็มีซองมินออกมาเข้าอีกรอบ เปลี่ยนเสื้อแล้วเหมือนกัน เป็นเสื้อน้ำเงิน ลายตัวหนังสือสีเขียวสะท้อนแสง น้องกูแบบว่าไม่ไหวแล้วนะ เหอๆๆๆ เสื้อตัวเล็กไปป้ะ? ตรงแขนนี่แน่นแบบเสื้อเทอจะแตกแล้ว เหอๆๆๆ แน่นเปรี๊ยะไปทั้งตัวอ่ะ กูเห็นแล้วทั้งรู้สึกว่าน่ารักและโครตขำไปในเวลาเดียวกันอ่ะ แบบ มึงอ้วนมากกกก มากจนเหมือนมันพร้อมระเบิดได้ทุกวินาที ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ น่ารักที่สุดเลยว่ะ ห่านๆๆๆๆๆๆๆๆๆ โครตขาววววว เดินอมยิ้มๆ เฮือกกกกกกกกกกกก

แล้วพอห้าทุ่ม ไหมกับโบว์ไม่ไหวเลยจะไปห้องน้ำ เราก็นั่งคิดๆว่าไปด้วยดีมั้ย แล้วก็เลยว่า ไปดีกว่า อยากเข้า ปวดฉี่ พอลุกเดินไปได้ห้าก้ว เกือบถึงหน้าห้องส้ม เห็นแขนอวบใส่เสื้อน้ำเงินเดินออกมา กูชะงัก เฮ่ยยยยยย ทำไมออกมาตอนนี้ กรี๊ดดด ไม่ได้ไปละห้องน้ำ ซองมินมาคนแรกเลย เดินมองหน้ามายิ้มหวานให้ โบกมือบ๊ายบายกัน แค่นั้น เราก็แทบตายแล้ว พอเดินมาใกล้ ก็เลยยื่นมือไปหาเค้าก็จับ เอามืออวบๆมาจับ พูดว่า "ขอบคุณครับ" สติแทบหลุด... นี่มันดีเกินไป เราที่คิดมาตลอดวันว่า ยังไงก็คงไม่เจอ หน้าก็คงไม่ได้เห็น แต่นี่เห็นแบบ... เห็นเลยว่าซองมินเป็นสิวที่หน้า เยอะด้วย T^T มันน่าดีใจป่าววะ เห็นชัดเกิน.... ไม่กล้าขอกอดว่ะ กลัวหัวใจวายตาย เหอๆ...  ใครคนต่อมา ไม่แน่ใจลำดับ น่าจะอีทึก น่ารักมาก ยิ้มให้เห็นลักยิ้มเลย แล้วก็บ๊ายบายให้ ชินดงก็บ๊ายบาย แล้วฮยอคยิ้มน่ารักมากอ่ะ บ๊ายบายให้ ฮยอคผิวอย่างเนียนอ่ะ(เหมือนอีทึกเลย แต่ฮยอคขาว ทุกดำ ฮ่าๆๆๆ) แล้วเยซอง ใจดีอ่ะ หน้าเป็นสิวนะ ฮ่าๆๆ เดินมาใกล้ๆมาพูดว่า "อันยอง" น่ารักว่ะ ฮึกๆๆๆ แล้วฮีชอล เดินยิ้มมาทำตาโตเท่าไข่ห่านใส่ แล้วบ๊ายบายให้

ทุกอย่างนี้เกิดขึ้นในระยะ 1 ฟุต......

ดีใจ พูดไม่ออก ไม่รู้จะทำยังไง.....

จากที่คิดว่า ยังไงก็ไม่ได้เห็นแน่ๆ มาแค่วันเดียว จะเอาเวลาตอนไหนได้เจอกัน ....แต่ก็ได้เจอ แบบไพรเวทสุดๆ.... มีตติ้งที่เราไม่ได้หวัง เรากลับได้อะไรแบบนี้แทนกลับมา มันดียิ่งกว่าอะไรทั้งหมด.... ขอบคุณมากกก ซองมิน ที่พูดว่าขอบคุณครับ รู้มั้ย พี่จุ๊เหนื่อย.. สับสน เจ็บขา เจ็บร้อนในปาก เพราะไม่ได้นอน เอาเวลาทั้งคืนไปรอซื้อบัตรคอน... เหนื่อยจะขาดใจ... แค่ซองมินพูดแค่นี้ พี่จุ๊ก็หายเหนื่อยแล้ว... รู้สึกว่าดีแล้ว... ที่ได้ทำทุกอย่างอย่างเต็มที่... เจ็บขาหรือร้อนใน เหนื่อยยังไงก็หายได้..... แต่ถ้าไม่ได้อดทนทำทุกอย่างลงไป...... คงไม่ได้รู้สึก ถึงคำว่า "อิ่มใจ" ....จนไม่รู้จะพูดอะไรออกมา...... แค่ยิ้ม..ขอเวลายิ้มแค่นั้น...

ขอบคุณมาก...

I DO....

Always love You,, my Lovely Pink Pumpkin~❤ ^^